اين كه آيات خدا را تكذيب كردند و همواره آنها را به مسخره مىگرفتند . وقتى معصيت فراوان شد و عاصى بر گناه و خطا اصرار ورزيد ، دل تاريك مىشود و نور حق درقلب به خاموشى مىگرايد ، آنگاه نوبت استهزاى به حق و تكذيب آيات خداوند در مىرسد . قرآن مجيد آمرزش گناه و مغفرت حق را نسبت به معصيت ، مشروط به ترك اصرار نموده : وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللّهَ فَأسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ * أُولئِكَ جَزَاؤُهُم مَغْفِرَةٌ مِن رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ » « 1 » و آنان كه چون كار زشتى مرتكب شوند يا بر خود ستم ورزند ، خدا را ياد كنند و براى گناهانشان آمرزش خواهند ؛ و چه كسى جز خدا گناهان را مىآمرزد ؟ و دانسته و آگاهانه بر آنچه مرتكب شده‌اند ، پا فشارى نمىكنند ؛ * پاداش آنان آمرزشى است از سوى پروردگارشان ، و بهشت‌هايى كه از زيرِ [ درختانِ ] آن نهرها جارى است ، در آن جاودانه‌اند ؛ و پاداش عمل كنندگان ، نيكوست .

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 135 - 136 .